رائول جاست لورس (Raul Juste Lores) روزنامه‌نگار برزیلی است که مدیر دفتر پکن روزنامه‌ی برزیلی Folha de Sao Paulo است. وی اخیرا سفری به تهران داشته است، جایی که او با بسیاری از بلاگرهای ایرانی و انجمن‌های اجتماعی ملاقات و مصاحبه کرده است. از جمله ملاقات‌های وی، مصاحبه با شیرین عبادی، برنده‌ی جایزه صلح نوبل بوده است.

چرا مدیر دفتر یکی از روزنامه‌های برزیلی در پکن، علاقه به بلاگرهای ایرانی دارد؟

در حقیقث من آسیا را پوشش می‌دهم، نه خاورمیانه را. در زمان انتخابات اسرائیل، یکی از همکاران در آنجا بود و روزنامه‌ی من می‌خواست که کسی را به تهران بفرستد تا مراسم 30امین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی را پوشش دهد. این شانس بزرگی برای من بود و من آن را قبول کردم.

در هر کشوری، بلاگرهای می‌توانند ایده‌های تازه‌ای درباره‌ی اینکه جوانان چه فکر می‌کنند، به شما بدهند و در ایران، جایی که 70 درصد جمعیت آن جوان هستند، جامعه‌ی وبلاگی بسیار مهم است.

شما با بلاگرهای زیادی در ایران مصاحبه کرده‌اید. چه وضعیت اجتماعی و سیاسی داشتند؟ نگرانی‌ها، امیدها و برنامه‌های آنها چه بود؟

اکثر افراد در تهران در طبقه‌ی متوسطی قرار داشتند، متاسفانه من نتوانستم به شهرهای دیگر ایران سفر کنم، اگرچه من با یک یا دو بلاگر از دیگر شهرهای ایران به کمک چت گفتگو کردم. آنها زندگی شهری را به نمایش می‌گذاشتند، برای طبقه‌ی متوسط و نسل جوان اینترنت قلمرو آزادی و یا دست کم آزادی فردی بود. من با یک بلاگر محافظه‌کار هم مصاحبه کردم، درک این مطلب جالب بود که محافظه‌کاران مذهبی از اینترنت برای اهدافشان استفاده می‌کنند.

من آرزو داشتم که شانس این را داشته باشم که در مورد سایر گروه‌های وبلاگی در ایران اطلاعات بدست آوردم. چیزی که من در مقایسه با ایران دیده‌ام، کمی متفاوت بود. اغلب جوانان در ایران مانند سایر جوانان دیگر در تمام دنیا به نظر می‌رسیدند: ایده‌آل‌گرا، سرشار از برنامه، معتاد به وب، رویاپرداز. اما در ایران آنها بیشتر و بیشتر سیاسی بودند و علاقه به اخبار جهان داشتند. آنها راهی را برای خودشان ابداع کرده بودند که به کمک آن تحریم‌ها و ممنوعیت‌های زیادی که در مورد ایران اعمال شده است را کنار می‌زدند.

شما فشار رسانه‌ها را بر روی جامعه‌ی ایران چگونه می‌بینید؟

فشار بسیار زیادی وجود دارد. در کشورهایی که تمام رسانه‌ها در دست دولت و یا دستکم توسط دولت درست شده‌اند، وبلاگ‌ها می‌توانند یکی از راه‌های مهم  برای انتشار اخبار باشند، برای پخش صداهایی از منابع مختلف، برای نشان دادن نکاتی از یک دیدگاه متفاوت و انتقاد. وبلاگ‌های زیادی بر روی جوک و اینگونه مسائل تمرکز دارند تا بر روی مسائل سیاسی و روشنفکری، ولی باید گفت که این در تمام دنیا وجود دارد.

.

تصویری که از ایران در ذهن خود داشتید، با آنچه مشاهده کردید، چه میزان یکسان بود؟

آنچه را دیدم با بخشی از تصورم یکسان بود. بسیاری از زنان را دیدم که لباس تیره به تن داشتن، چادرهای بلند… طبیعتی سرشار از رنگ، شما اینگونه فکر نمی‌کنید؟ ایده‌ای که در جاهای دیگر دنیا بسیار معمولی و عادی است، می‌تواند یک نفر را به زندان بیاندازد.  جامعه بسیار محافظه‌کار است و تبعیض جنسی و برابر نبودن قوانین میان مردها و زن‌ها در پشت قوانین مذهبی وجود دارد، هر چند اصطلاحا مدرن و لیبرال است اما قطعا محافظه‌کار است.

در حقیقت، جوانان ایرانی سعی می‌کنند تا جایی که امکان دارد، بهتر زندگی کنند، بنابراین به طریقی آنها بسیاری از قوانین را نقض می‌کنند، آنها مبارزه می‌کنند برای بدست آوردن امکاناتی که ممنوع هستند. در یک کلمه، آنها با جوانان بسیاری از کشورها، بسیار متفاوت هستند. آنها باید برای چیزهایی که دیگران از دست داده‌اند، مبارزه می‌کنند.

شما جامعه‌ی وبلاگی ایرانی‌ها را با جامعه‌ی وبلاگی برزیلی‌ها و چینی‌ها چگونه مقایسه می‌کنید؟

جامعه‌ی وبلاگی ایران‌ها نقش سیاسی بیشتری نسبت به برزیل دارند، زیرا در ایران شما امکانات زیادی برای  صحبت کردن از حقوق شهروندی خود مانند کشور من ندارید (مطبوعات آزاد، سازمان‌های غیرانتفاعی یا NOGها، حزب‌های سیاسی زیاد و…). وبلاگ‌های ایرانی می‌توانند مانند یک نظرسنجی ایده‌های خوب یا دماسنجی که نشان می‌دهند جامعه‌ی ایران چگونه فکر می‌کنند، کار می‌کند. در این روش، مانند وبلاگ‌های چینی هستند، آنها رسانه‌های رسمی را به چالش می‌کشند و اخباری را که به نظر دولت، می‌توان آنها را سانسور کرد را منتشر می‌کنند. آنها از پایین تا بالای جامعه را پوشش می‌دهند. در ضمن رهبران هر دو کشور به صورت مداوم و دقیق به بحث‌هایی که در وبلاگ‌ها می‌شود توجه می‌کنند.

 ویدیوی  یادبود هراند دینک ،استانبول 19 ژانویه  2009

دومین سالگرد روزنامه نگار مقتول بار دیگر، قدرت آنرا داشت که کوههای تیره روابط بین ارمنستان و ترکیه ، دو کشور جداشده از هم با کوه مقدس آرارات ولی با تاریخی نه چندان منزه ، را به حرکت وادارد.

وقتی هراند دینک ،روزنامه نگار ارمنی ، در 19 ژانویه 2007 در مقابل دفتر هفته نامه آگوس که ویراستارش بود در استامبول ترور شد، هزاران شهروند ترک در تظاهرات خاکسپاریش شعار “ما همه دینک هستیم ، ما همه ارمنی هستیم” سر دادند.

یادبود دیروز به اون شلوغی نبود ولی مقالات روزنامه ها، سرمقاله ها و  عکس العمل بلاگرها نشان داد که قتل عضو برجسته جامعه ارمنیان ترکیه توسط ملی گرای افراطی ترک هنوز جهان را در شوک نگاه داشته است. علاوه بر آن امید آنکه دینک سمبل صلح و دوستی دو ملت گردد بیش از پیش فزونی یافت.

پاشا و جیپسی اینطور نظر داده اند:

 امروز نه فقط روز مارتین لوترکینگ است و روز قبل از تحلیف اوباما ، بلکه دومین سالگرد قتلی دگر است.

راستی ، وبلاگی کردی، روزی را به یاد می آورد که هراند کشته شد.

یادمه که دوسال پیش در چنین روزی کجا بودم و چکار می کردم. یادمه چه احساسی داشتم. یادمه صفحه خبر رو باز کردم و هرند دینک را که با کاغذ پوشونده بودنش و نوار زرد پلیس هم دور تا دور اون محوطه کشیده شده بود رو دیدم. پلیسام اونجا وایساده بودن. آره یادمه چه احساسی داشتم. شوک ،  وحشت و بیزاری … می خواستم چیزی که میدیدم دروغ باشه ولی می دونستم راسته …

توی  یادبودهایی که دور تا دور دنیا برگزار میشد ، ترکیه بیشترین تعداد را داشت که توی آنها، اونطوری که بلاگ کردستان لیست کرده، یکی بیشتر از همه تو چشم میخورد.

18 Ocak’ta saat 15.00’te Galatasaray Meydanı’nda ‘O gün Biz de vurulduk’ temalı bir flashmob etkinliği yapılacak.

( یه تظاهرات فلاش موب (یه تظاهرات سریع که باهماهنگی آنی ایجاد و بعد از آن هم شرکت کنندگان بلافاصله متفرق می شوند) با عنوان “تو اون روز ما رو هم هدف قرار دادند” ساعت 3 روز 18 ژانویه در میدان گالاتاسارای استانبول برگزار می شه - مترجم.)

عکسهای این فلاش موب توی ایت سایت ترکی موجود است. بقیه بلاگهای ترکی نیز به این گردهمایی اشاره کرده اند ، و “کیسا کیس اوزون السون” عکسهای گردهمایی در محل قتل روزنامه نگار را اینجا پست کرده است. یادبودهای آنلاین هم برگزار شدند، بیش از 1800 نفر از اعضای فیس بوک من عکس پروفایلشون رو به عکس هراند دینک با نوشته ” ما همه هراند دینک هستیم” تغییر دادند.

بلاگر- روزنامه نگار ارمنی مارک گریگوریان هم هراند رو یاد کرده :

Он был одним из тех, кто пытался найти пути и способы примирить армян и турок…”Армяне — врачи турок, — продолжал он, — а турки — врачи армян. Нет других докторов. Диалог — вот единственный рецепт”.

 اون دنبال یه راهی واسه نزدیک کردن ارمنیان و ترکهاست ، ترجمه بالا رو بخونین :” ارمنیان پزشکان ترکهان و ترکها هم پزشکان ارمنیان  هستند ، دکترهای دیگه ای وجود ندارن ، گفتگو راه حل همه چیزه …”

با توجه به دیدار تاریخی رئیس جمهور ترکیه از ارمنستان در سال پیش، و معذرتخواهی آنلاین از  واقعه ای که اکثر تاریخدانان آنرا نسل کششی می نامند، گریگوریان به پیشرفت بی نظیر روابط ترکی-ارمنی بعد از قتل دینک نظر می افکند :

…проблема так велика, а пропасть между двумя народами так глубока, что сдвиги в сторону сближения вызывают у националистов негативную реакцию, а то и отторжение. Примером этого можно считать опубликованную в одной из турецких газет фотографию, на которой группа мужчин держит плакаты с надписями: “Собакам вход разрешен, евреям и армянам вход воспрещен “.

 

مسئله بزرگه و جدایی بین دو ملت عمیق، این قدمهایی که واسه نزدیکی دو ملت برداشته میشه واکنشهای منفی ناسیونالیستها رو به دنبال داره. نمونه اش یه عکسی بود که اواخر توی یه روزنامه ترکیه ای منتشر شد و توی اون یه عده مرد یه تابلو رو که روش نوشته بود “سگها خوش اومدن، یهودیها و ارمنیها نه” رو به دست گرفته بودن …

و درحالیکه ناسیونالیسم تو ترکیه یه مسئله جدیه ، یه ترک یه قدم بی نظیر دیگه به سمت همگرایی دو ملت انجام داده و اونو طی یک نامه به وبلاگ بلوگیان من فرستاده :

وقتی فهمیدم که ماترک پدرم که بعد از مرگش برای من و برادرم به ارث گذاشته مال ما نیست بلکه اموال یک آشوری بوده است که در سال 1915 کشته شده است، ،حس گناه و خجالت غیر قابل توصیفی داشتم … من به هر آشوری و ارمنی که می رسیدم معذرتخواهی می کردم . ولی این دلیل مبرا شدن از جنایت پیشینیانمان نیست ، حتی اگر من خودم هم مستقیما در این مسئله مقصر نباشم، بایستی کاری بیش از معذرتخواهی انجام می دادم. بالاخره ، تصمیم گرفتم که کل اموال ارث پدرم را به یک موسسه آشوری اهدا کنم.

شهرت دینک در پیشبرد حقوق بشر و نبرد برای حقوق اقلیتها نیز چشم ارمنیان را باز نمود. بلاگ ارمنی-آمریکایی This Side of Fifty  برای مثال نه تنها دینک را با روایط ارمنی-آمریکایی مربوط می سازد، در  همان حال اعتقاد دارد که او حامل پیامی به مراتب وسیعتر است :  

 … این واسه من عجیبه که بیشتر ارمنیهایی که من می شناسم سیاها رو زیاد دوست ندارن ، وقتی به نسل کشی ارمنیان و زندگی کاری لوتر کینگ نگاه می اندازم ، از یه چیزی تعجب می کنم. ارمنیان بیشتر از همه تقریبا منحصر به فرد به تراژدی ما می اندیشند، ما می توانیم در این کشور بزرگ زندگی کنیم و به این بیندیشیم که ما به عنوان مردمی بی سرپناه در سرزمین سرخپوستان بیسرپناه زندگی می کنیم.

تصادفا، تعطیلی سالگرد [قتل] مارتین لوتر کینگ امسال با دومین سالگرد قتل دینک همزمان شده است. دو سال پیش ، بلافاصله بعد از قتل دینک ، هایلاگ، وبلاگ ارمنی–کانادایی این دو تا را با هم مقایسه کرد:

 در 4 آوریل 1968 مارتین لوتر کینگ هدف قرار گرفت…. در سال 1986 ، روز مارتین لوتر کینگ در ایالات متحده تعطیل عمومی اعلام گشت.

داستان دینک در ترکیه راه زیادی تا کامل شدن دارد … اطمینان خلل ناپذیرش که همگی روزی در صلح با هم زندگی خواهند کرد.

حالا نوبت ترکیه است که عظمت خود را با تبدیل هراند دینک به مارتین لوتر کینگ ترکیه نشان دهد.

 با اوج گرفتن جنگ در غزه، گزارش هايی در اوايل ماه ژانويه در مورد احتمال ارسال مقادير زيادی اسلحه از سوی آمريکا به اسرائيل گزارش دادند. طبق اين گزارش ها اين امر قرار بوده از طريق بندر خصوصی آستاکوس در يونان صورت بگيرد.  اين موضوع موجب خشم بسياری از بلاگرهای يونانی شده است. آنها از تويتر استفاده کردند تا در مورد اين گزارش ها تحقيق کرده و به دولت اين کشور را تحت فشار قرار دهند. 

دولت يونان که از سوی احزاب اپوزيسيون و سازمان عفو بين الملل تحت فشار قرار گرفته بود، ارسال اسلحه به اسرائيل را به حالت تعليق درآوردند.

ابتدا مقامات يونانی به گزارشی که در آژانس بين المللی رويترز در  نهم ژانويه در اين مورد منتشر شده بود اعتراض کردند. اما اين موضوع توسط کاربران تويتر مورد توجه قرار گرفت و گروه ايندی مديا يونان آغاز به تحقيق کرد و مقاله رويترز را به زبان يونانی ترجمه کرد. اين نظر که بندر آستاکوس بايد مورد تحريم قرار بگيرد مطرح شد و  کاربران تويتر آن را به سرعت پخش کردند.

ايتسومپ می نويسد که آيا ما می توانيم فقط کشتی های اسرائيلی و آمريکايی را تحريم کنيم. 

برخی نيز مستقيما از طريق تويتر به وزارت امور خارجه يونان تماس گرفتند. تيم وب اين وزارتخانه از تويتر استفاده می کند. 

در يکی از پيام ها می خوانيم که در بندر آستاکوس چه می گذرد؟ يونان نمی خواهد در قتل عام غزه نقشی داشته باشد. 

وزارت امور خارجه که پيشتر پاسخ به پيام های تويتر را نمی داد، اين بار چواب اين پرسش ها را داده است. در بيانيه وزارت امور خارجه آمده است که ارسال اسلحه از طريق بنادر يونان موضوع درستی نيست و اين وزارتخانه گزارش های مربوطه را انکار کرده است. 

ولی کاربران تويتر لينکی به نيروی دريايی آمريکا را پيدا کرده اند که طبق آن سلاح آمريکايی قرار است از بندر آستاکوس به بندر اشدود در اسرائيل منتقل شود و نيروی دريايی آمريکا منتظر شرکتی برای اين انتقال است. 

کابران تويتر از وزارت امور خارجه يونان پرسيده اند چه پاسخی در مورد اين لينک نيروی دريايی آمريکا دارد. 

يک روز بعد خبرگزاری ها گزارش دادند که ارسال اسلحه از بندر آستاکوس به دليل جنگ در غزه لغو شده است. 

اين خبر به سرعت توسط کاربران تويتر منتشر شد. 

بلاگر يونانی مجيزکزلد در اين مورد می نويسد: خبرگزاری ای پی ای يونان گزارش داد که ارسال اسلحه از بندر يونانی آستاکوس به بندر اشدود در اسرائيل به دليل جنگ غزه صورت نمی گيرد. قرار بوده ۳۲۵ کاتينر سلاح به اسرائيل منتقل شود ولی اين خبرگزاری می نويسد روزی ارسال اين اسلحه صورت می گيرد ولی نه از اين مکان. 

بلاگری به نام کولپلاتانوس می نويسد که پيشتر در اوايل دسامبر نيز قرار بوده مقادير سلاح از يونان به اسرائيل ارسال شود ولی اين امر نيز لغو شده است.

میسلون، یک وبلاگ‌نویس سوری در آخرین مطلبش اینگونه گفته است:

ای اعراب! بزرگترین سفارت آمریکا در جهان امروز در بغداد افتتاح شد و مردم فلسطین و عراق کشته می‌شوند و به آنها حتک حرمت می‌شود. عرب‌ها کجا هستید؟ سلاح و مقاومت شما کجاست؟ کشورهای ما در مقابل چشمانمان توسط کشورهای غربی گرفته می‌شود، اما ما به دنبال رقص و تفریح هستیم. شرم بر شما باد ای اعراب!

“چرا شما مانند یک زن عرب در مورد غزه نمی‌نویسید؟”

“ستون شما در مورد غزه کجاست؟”

“گفت اسرائیلی‌ها مقصرند”

این پیام مدت کوتاهی بعد از اینکه اسرائیل بمباران غزه را شروع کرد منتشر شد. تلویحا گفته شد که حماس خوب و اسرائیل بد است. اگر این را نگویید شما عرب نیستید، شما مسلمان نیستید و شما انسان نیستید.

پاراگراف بالا توسط مونا التحاوی، ستون‌نویس مصری که در نیویورک زندگی می‌کند در آغاز آخرین مقاله‌اش با عنوان «اسرائیل افیون مردم و دیگر تابوهاست» آمده است.

آخرین حمله‌ی اسرائیل به غزه تنها حمله‌ای به فلسطینیان و اعراب نبود است. اما روی دیگری از ماجرا وجود دارد که توسط مصر گفته شده است.

درگیری‌هایی که در چهار روز گذشته در غزه ادامه دارد یک نوع توحش است که هر دو طرف در آن مقصر هستند (حماس به دلیل آغاز بی‌منطق و بی‌پروایی این ماجرا و اسرائیل به دلیل توجیه بی‌معنای خود از این حمله). اعراب تصمیم گرفته‌اند که یک طرف را مقصر تمام و کمال ماجرا اعلام کنند، اما گزینه‌ی مورد نظر نه اسرائیل است و نه حماس! بلکه آنها تلاش می‌کنند که مصر را مقصر جلوه بدهند، جالب است نه؟

« سرزنش مصر: همه‌ی بچه‌های باحال این را کار را می‌کنند» تیتری بود که Sandmonkey برای نوشته‌ی بالا انتخاب کرده است.

از شنبه‌ی گذشته، اعتراضات بر علیه مصر برای باز کردن بی‌قید و شرط مرزهای خود با فلسطینیان در حالی افزایش یافت که انتقادات لفظی از شرایط غزه به صورت یک فعالیت درآمد.

اعتراضات ابتدایی، دولت مصر و حسنی مبارک را به خیانت و هم‌پیمانی با اسرائیل متهم می‌کردند اما لیونی (وزیر امور خارجه‌ی اسرائیل) این ادعا را در مصاحبه با الجزیر رد کرد.

به علاوه اینکه، یکشنبه‌ی گذشته یک مرزبان مصری توسط یک شبه نظامی حماس توسط گلوله در دفتر کارش به قتل رسید.

سید حسین نصرالله، رهبر حزب‌الله طی سخنرانی که در رابطه با وضعیت غزه انجام داد، از مردم مصر تقاضا کرد که به خیابان‌ها بیایند و در مقابل رژیم مصر ایستادگی کنند و خواستار باز شدن بدون قید و شرط مرز مصر با فلسطین شوند، در غیر این صورت مصری‌ها مسئول کشته شدن فلسطینیان خواهند بود.

این سخنان باعث شد که برخی از گروه‌های مخالف مصر در برخی از شهرهای کشورهای عربی آتشی شوند که در نهایت باعث شد کنسول مصر در عدن، سفارت این کشور در لبنان و سودان مورد حمله قرار بگیرند و پرچم فلسطین به جای پرچم مصر در این مکان‌های به اهتزاز درآید.

Tales of a Fattractive Egyptian Woman نوشته است:

در حیرتم از اینکه مصر مقصر است نه حماس! درود بر شما رهبران عرب که اینگونه متحد شده‌اید و در مقابل مصر ایستاده‌اید. یورش به سفارت مصر در یمن، راهپیمایی اعتراض‌آمیز مخالفان مصر در ژوهاسنبورگ، به قتل رسیدن مرزبان مصری توسط حماس، درخواست نصرالله از مصری‌ها برای اعتراض نسبت به دولتمردانشان در دیگر کشورها در صورتی که برای خودشان تا به حال کاری انجام نداده‌اند. من نمی‌دانم که آیا شما این را درک می‌کنید که مصر یک توافق‌نامه‌ی بین‌اللملی با اسرائیل امضا کرده است و سرپیچی از آن یعنی جنگ و مصر نمی‌تواند مرزش را با فلطسین باز کند مگر با موافق مقامات فلسطینی. هر چند من مطمئن هستم که شما این نکات را نمی‌دانید!

برگردیم به مطلب مونا التحاوی که به روشنی نکاتی را بیان می‌کند:

این مشکل است که از فلسطینیان انتقاد کنیم در صورتی که تا پایان این هفته عده‌ی زیادی از آنها کشته شده‌اند، اما غزه آخرین پایگاه رهبری حماس برای مقامات این گروه محسوب می‌شود. فلسطینیان غزه به طور یکسان، قربانیان اسرائیل و حماس هستند.

بله، اسرائیل سرزمین عرب‌ها را تصرف کرده است و مصری‌های از این بابت خشمگین هستند، اما به هیچ عنوان فضایی در رسانه‌ها، فرهنگ و منطق مصری‌ها وجود ندارد که بتوان در مود اسرائیل بحث کرد مگر اینکه به عنوان اسرائیل یه عنوان یک دشمن نگاه کرد.

و هم اکنون مبارک پیر، خسته و بدون ایده‌ای جدید، سیاستی را دنبال می‌کند که در آن تنها سعی در حفظ رژیم خود را دارد.

صبا بلاگر فلسطینی می نویسد که حضور بی سابقه نیروها و ناوگان های آمریکایی در خلیج فارس می تواند حاکی از آن باشد که ایالات متحده می خواهد با تهران وارد جنگ شود. وی همچنین پتیشنی را منتشر کرده و از مردم خواسته تا آن را به علامت مخالفت با جنگ با ایران امضا کنند

پیتر می نویسد که کشورهای غربی همچنان در تلاشند تا قراردادهای گازی با کشور ترکمنستان ببندند

صربنیکا جنوساید در مورد حاضر شدن رادوان کاراجیچ خبر می دهد و می گوید طراح اصلی نسل کشی بوسنی خسته در دادگاه لاهه حاضر شد

کارل این جروزلم می نویسد که زمان ملاقات محمود عباس، رییس تشکیلات خودگردان فلسطین، به اسرائیل، پرچم فلسطین به احترام وی بر فراز  خانه شیمون پرز به اهتزاز در  می آید

اسلام فمینزم می نویسد که در ماه اکتبر تعدادی از زنان افغان که مشغول کار آزاد و تجارت هستند به آمریکا می روند تا در شرکت های آمریکایی کارآموزی کنند